شعر آوای گیاه
.:: شاعر : سهراب سپهری ::.
از شب ریشه سر چشمه گرفتم ، و به گرداب آفتاب ریختم.
بی پروا بودم : دریچه ام را به سنگ گشودم.
مغاک جنبش را زیستم.
هشیاری ام شب را نشکافت، روشنی ام روشن نکرد
برای مشاهده ادامه شعر به ادامه مطلب مراجعه کنید
ادامه مطلب
برچسب: سهراب سپهری,سهراب سپهری زندگی,سهراب سپهری صدای پای آب,سهراب سپهری عشق,سهراب سپهری عاشقانه,سهراب سپهری اهل کاشانم,سهراب سپهری ویکی پدیا,سهراب سپهری مسافر,سهراب سپهری خانه دوست کجاست,سهراب سپهری دوست,
نویسنده: پرهام یزدانی